Ik heb heel veel verschillende soorten vrienden. Een aantal van die vrienden krijgt regelmatig betaald om in clubs en op andere publieke locaties plaatjes in elkaar te mixen. In de volksmond worden deze vrienden van me DJ’s genoemd.

Ik wil het nu niet hebben over dat iedereen en z’n moeder tegenwoordig DJ wordt, omdat ik als amateur ook wel eens achter draaitafels sta. Dat zou dus een beetje hypocriet zijn. In plaats daarvan wil ik het hebben over het meest irritante en asociale wat je een DJ aan kunt doen. Namelijk: verzoeknummers aanvragen.

“Hoezo?”, hoor ik je denken. “Wat is het probleem nou? Eén plaatje kan toch wel?”

Breek me de bek niet open. Ten eerste werkt het niet zo. Als jouw aangevraagde nummer gedraaid wordt, komt iedereen met verzoekjes en dan is het hek van de dam. Maar belangrijker dan dat: het is extreem egoïstisch.

Dus omdat JIJ met je (naar alle waarschijnlijkheid) dronken hoofd een nummer van Beyoncé/Robin Thicke/Daft Punk en Pharrell* wil horen, moet iedereen daar nu onder lijden? “Nee, maar dit is echt een goed nummer.” Dat doet er totaal niet toe. Misschien is ‘ie al gedraaid. Misschien wordt ‘ie nog gedraaid. Misschien past ‘ie wel niet bij de sfeer. En maar doorgaan:

“Heb je die niet? Ik heb ‘m op m’n telefoon, heb je een aux-kabel?”

“Ik heb ‘m op cd in de auto, moet ik ‘m even halen?”

“Hebben ze hier Wi-Fi? Dan kan ik ‘m even opzoeken. Of heb je anders een laptop bij je?”

“Een DJ is er toch voor het publiek?”

Ja, dat klopt. Voor het publiek. Niet alleen voor jou. Als je je eigen muziek wil luisteren, moet je lekker thuis blijven. Daar mag je alles zelf bepalen.

Afgebeeld: de mensen wiens avond je verpest met je verzoekje

Besef even waar je mee bezig bent als je een nummer aanvraagt: je vraagt iemand wiens beroep het is om voor een publiek plaatjes te selecteren en af te spelen om te stoppen met z’n werk voor jou, zodat jij twee minuten (max.) kan dansen op een nummer dat je letterlijk op repeat kan beluisteren zodra je de betreffende locatie verlaat.

Ik schrijf hierover omdat ik meermalen van dichtbij heb meegemaakt dat mensen daadwerkelijk denken dat ze dat wel even kunnen flikken. En iedereen is altijd meteen beledigd wanneer het niet werkt. Niet stilstaand bij het feit dat ze al de negenendertigste zijn die iets komen aanvragen. Totaal niet denkend aan de rest van de aanwezigen en of hun verzoek wel is wat het publiek willen horen. Er gaat namelijk nooit een stemming aan vooraf.

DJ is ook echt het enige beroep waarbij mensen oprecht verontwaardigd zijn als blijkt dat hun advies niet gewaardeerd wordt en ze dus geconfronteerd worden met de realiteit. Ontgoocheld zijn ze. Gedesillusioneerd zelfs! Wat megaraar is, want je loopt ook niet binnen bij een meubelmaker om hem te vertellen hoe hij zijn werk moet doen. Waarom bij DJ’s dan wel?

*Doorhalen wat niet van toepassing is.

Jercy

1986. Amsterdam. Loveable asshole.